Po południu musiałam iść do siostry. W jakim celu, nieważne.
Ostrożnie... bardzo ostrożnie... jak zawsze, gdy tam idę... uchyliłam drzwi. I od razu usłyszałam:

Z młodej piersi się wyrwało
w wielkim bólu i rozterce
i za wojskiem poleciało
zakochane czyjeś serce!

Żołnierz drogą maszerował
nad serduszkiem się użalił,
więc je do plecaka schował
i pomaszerował dalej"...

Dodajmy, że leciało prawie na cały regulator. A Ell, oczywiście, spiewała razem z wykonawcami.
Zrobiłam, co miałam zrobić i się zmyłam. Jak zawsze. Bo gdy ma ukochana siostrzenica wpada w wojskowy nastrój, to lepiej się do niej nie zbliżać. Jak wtedy zacznie mówić, to nie można się od niej odczepić.
I to niby jest dziewczyną?! Jeśli tak wygląda współczesna nastolatka, to proszę, zabijcie mnie.
Zastanawia mnie, czemu ona nie zapisze się do harcerstwa. Zawsze to jakaś namiastka wojskowości. Podobno bardzo fajne są te ich zbiórki... i dostałaby mundur, o którym tak marzy (ta, a ja doskonale pamiętam, jakie było jej nastawienie do mundurków, gdy Wielkie G. zaproponowało je i wprowadziło. Wtedy dopiero się jej bałam)... zaproponuję jej to. Kiedyś.